Historia Dnia Babci i Dziadka

W przeszłości, nawet wśród najbiedniejszych, najstarsze wiekiem osoby były otaczane opieką i okazywano im szacunek. Mieli oni zapewniony przysłowiowy „wikt i opierunek”, zaś kiedy nadszedł ich czas, również godny pochówek. Wynikało to zarówno z tradycji, jak i z dobrych obyczajów i – choć w zmienionej formie – ta wyjątkowość osób starszych jest dostrzegana również i dziś. Starsi przekazywali kolejnym pokoleniom mądrość, rozstrzygali wszelkie spory, udzielali rad, a nawet leczyli.

Dziś musimy pamiętać, że nasze babcie i dziadkowie utrwalają wśród pokoleń wnuków i prawnuków dawne zwyczaje, tradycje, opowiadają nam legendy i snują najpiękniejsze baśnie. Choć współczesna babcia i dziadek nie przypominają zgrzybiałych staruszków, ona nie ma już siwego koczka i nie buja się w fotelu, a dziadek nie pyka fajeczki, to ich znaczenie w życiu najmłodszego pokolenia i rola jaką odgrywają, nie straciła na znaczeniu.

Tym bardziej cenne są styczniowe święta, powstałe ku uczczenia obecności dziadków. Mowa tu o Dniu Babci, obchodzonym w Polsce 21 stycznia oraz Dniu Dziadka, celebrowanego dzień później, czyli 22 stycznia. Sam pomysł uczczenia Dnia Babci narodził się w 1964 roku z inicjatywy tygodnika „Kobieta i Życie”, ale już rok później zaczął rozpowszechniać te ideę „Express Poznański”. Dzień Dziadka ma nieco krótszą historię, choć w żaden sposób nie obniża to rangi tego święta. Choć w różnych krajach i kulturach dzień ten przypada na inną datę, to nie zmienia się sposób jego obchodzenia. Jest to bowiem czas, kiedy można podziękować dziadkom za ich obecność i bezwarunkowa miłość, a także cierpliwość, która wydaje się (w przeciwieństwie do cierpliwości rodziców) nie mieć granic. Wszyscy zatem spieszą do babć i dziadków z bukietami kwiatów a kwiaciarnie przeżywają wówczas prawdziwe oblężenie.

Opracowanie własne

fot.sxc.hu

Polecane:  Niezwykła moc kwiatów

Zostaw odpowiedź

 

facebook